Jeden z najważniejszych autorów nowoczesnej literatury europejskiej — pisarz, który uczynił wewnętrzne doświadczenie pełnoprawnym tematem literackim.

Urodzony we Frankfurcie nad Menem, szybko zdobył rozgłos jako młody twórca okresu Sturm und Drang. Właśnie wtedy, w 1774 roku, opublikował „Cierpienia młodego Wertera” — utwór w całości zapisany w listach, który na trwałe zmienił sposób mówienia o emocjach i samotności jednostki.

Postać Wertera nie była dla Goethego jedynie bohaterem fikcji. Była formą zapisu doświadczenia, próbą uporządkowania intensywnych stanów poprzez język i korespondencję. Sam autor z czasem zdystansował się od skrajnych odczytań powieści, traktując ją jako etap własnej drogi twórczej — moment, w którym pisanie stało się narzędziem refleksji, a nie jedynie ekspresji.

W późniejszych latach Goethe rozwijał się w wielu kierunkach: pisał dramaty i poezję, prowadził badania naukowe, pełnił funkcje publiczne w Weimarze. Jego życie i twórczość pokazują drogę od gwałtownego zapisu emocji ku coraz większej świadomości formy i odpowiedzialności słowa. Werter pozostał jednak jednym z tych miejsc w literaturze, gdzie list staje się nie opowieścią, lecz śladem przeżycia — zapisem chwili, która chciała zostać wysłuchana.