4 maja 1771

Jakże jestem szczęśliwy, że tu jestem!
Że moje serce, tak długo duszone w niepokoju,
może wreszcie oddychać, jakby znało to miejsce od dawna.

Wszędzie, gdzie spojrzę, natura zdaje się mówić do mnie
językiem prostym i łagodnym —
drzewo nie żąda uwagi,
strumień nie chce być zapamiętany,
a ludzie… żyją, nie wiedząc, że mogliby żyć inaczej.

Czasem myślę, że całe nasze nieszczęście bierze się stąd,
iż potrafimy nazwać swoje uczucia.
Gdybyśmy tylko je przeżywali,
może byłyby dla nas łaskawsze.